Wojna pozycyjna
Przed pierwszą wojną światową miejsce miały niewątpliwie ogromne i jednocześnie daleko posunięte zmiany technologiczne, zgłasza jeśli chodzi o ulepszenie broni palnej. Oprócz tego na bitewne pola wyruszyły ogromne armie z poboru, większość armii europejskich była bowiem nieprzygotowana do tego konfliktu, co powodowało, że żołnierze musieli płacić za to swoją krwią. Już na samym początku starć obie ze stron zorientowały się, że frontalne ataki przy wykorzystaniu najnowszych osiągnięć technologii wojennej nieść będą z sobą ogromne straty, dlatego istotnym aspektem będzie osiągnięcie możliwość natarć ze skrzydeł. Na większości frontów dominowała taktyka walki w okopach, tak zwana wojna pozycyjna co pozwalało na spowolnienie przesuwania się linii frontu, z drugiej jednak strony niosło z sobą o wiele większą liczbę ofiar śmiertelnych. Do najbardziej ciekawych umocnień zaliczyć będziemy mogli pozycje obronne na terenie Alp, gdzie sięgały one wysokości nawet czterech tysięcy metrów nad poziomem morza, oczywiście przy wykorzystaniu naturalnych warunków terenu. Bardzo często stanowiska artyleryjskie umieszczane były na górskich szczytach co umożliwiało wykonywanie o wiele większej liczby manewrów oraz posunięć o charakterze taktycznym.